Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011

Xώρα β΄ κατηγορίας στον αθλητισμό


 Πρωταγωνιστές του ταξιδιού - εφιάλτη της εθνικής βόλεϊ στη Γαλλία, αποκαλύπτουν στην «Καθημερινή»
Της Σπυριδουλας Σπανεα


Το ρολόι δείχνει 03.45, τα ξημερώματα. Ξαφνικά η απόλυτη ησυχία διακόπτεται από ξυπνητήρια κινητών τηλεφώνων. Οι παίκτες της εθνικής ομάδας βόλεϊ ανδρών πετάγονται αγουροξυπνημένοι από τα κρεβάτια τους και ετοιμάζονται γρήγορα. 
Σε ελάχιστα λεπτά πρέπει να είναι έτοιμοι προκειμένου να φύγουν για το αεροδρόμιο. Η αναζήτηση οικονομικών εισιτηρίων είναι η αιτία της... πρωινής έγερσης αλλά οι βολεϊμπολίστες έμαθαν να κάνουν υπομονή...



 Ετσι, φοράνε τις φόρμες με το εθνόσημο και η περιπέτεια του προ-προολυμπιακού τουρνουά, μόλις έχει ξεκινήσει.
Πολλές φορές η ταλαιπωρία είναι αναπόσπαστο κομμάτι σε ένα ταξίδι. Αυτό που έζησαν, όμως, οι παίκτες της εθνικής Ελλάδος, στο Βέλγιο και τη Γαλλία, ήταν κάτι διαφορετικό. Η «περιπέτεια» του προ-προολυμπιακού τουρνουά ξεκίνησε με ταλαιπωρία και ολοκληρώθηκε με την... απαξίωση του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος από τους διοργανωτές. Η ομοσπονδία δεν διαθέτει έναν επαγγελματία μάνατζερ, ο οποίος θα είχε φροντίσει να ελαχιστοποιηθούν τα προβλήματα, ενώ η παρουσία του με την αποστολή θα βοηθούσε για να μην μας αντιμετωπίσουν οι διοργανωτές ως... φτωχούς Ευρωπαίους συγγενείς. «Αυτό το ταξίδι θα ήθελα να το σβήσω από το μυαλό μου», μας λέει ο Γιώργος Πετρέας και ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων, το οποίο ξεκινάει από τις 22 Νοεμβρίου: «Πετάγαμε στις 06.50. Ξέρουμε ότι υπάρχει οικονομικό πρόβλημα στην ομοσπονδία και ήταν λογικό ότι θα είχε αναζητηθεί κάποια οικονομική λύση μεταφοράς. Δεν θα παραπονεθούμε γι' αυτό. Η πτήση για τις Βρυξέλλες έγινε μέσω Ρώμης. Οταν φτάσαμε στις Βρυξέλλες μας περίμενε ένα πούλμαν για να μας πάει στο ξενοδοχείο. Στη διαδρομή τρακάραμε και περιμέναμε αρκετή ώρα μέχρι να γίνει η ανταλλαγή στοιχείων των δύο οδηγών. Υστερα από 1,5 ώρα φτάσαμε στο Ροζελάρε αλλά ο οδηγός δεν ήξερε πού είναι το ξενοδοχείο που είχαν κλείσει, για εμάς, οι διοργανωτές. Χρειάστηκαν περισσότερα από 20' για να βρει το ξενοδοχείο. Οταν φτάσαμε δεν υπήρχε φαγητό. Εγώ με κάποια άλλα παιδιά πήγαμε σε ένα εστιατόριο, ενώ οι άλλοι έφαγαν κάτι σάντουιτς στο ξενοδοχείο. Αμέσως μετά είχαμε προπόνηση αλλά ο οδηγός του πούλμαν δεν ήξερε πού είναι το γήπεδο. Ετσι, χάσαμε αρκετή από την ώρα της προπόνησης στους δρόμους. Από την άλλη πλευρά, οι διοργανωτές δεν μας είχαν διαθέσει συνοδό, όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις. Την επόμενη ημέρα δεν ήρθε καθόλου πούλμαν να μας μεταφέρει στη γήπεδο και αντί για προπόνηση πήγαμε για καφέ. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει... Εμάς και τους Λεττονούς, μας είχαν σε ξενοδοχείο που απείχε 40 χιλιόμετρα από το γήπεδο, ενώ οι υπόλοιπες ομάδες (Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία και Τσεχία) έμεναν δίπλα από το κλειστό των αγώνων. Είναι απαράδεκτο να μένουν δύο ομάδες τόσο μακριά και να μην υπάρχει η υποτυπώδης φιλοξενία».
«Πλήρης απαξίωση»
Πρωτόγνωρη ήταν η εμπειρία του ταξιδιού και για τον Αλέκο Λεώνη. Ο προπονητής της εθνικής έχει πάρει μέρος σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις αλλά ποτέ, στο παρελθόν, δεν έζησε κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στο προ-προολυμπιακό τουρνουά: «Νιώσαμε πλήρη απαξίωση. Δεν μας χορήγησαν ούτε συνοδό. Τι να πω; Δεν έχουν οι Γάλλοι εμπειρία από διοργανώσεις; Παίζαμε στη Γαλλία και μέναμε στο Βέλγιο, 40 χλμ. μακριά από το γήπεδο. Μας αντιμετώπιζαν ως χώρα... Β΄ διαλογής. Οταν ζητούσαμε κάτι υπήρχε άρνηση. Μας είχαν, π.χ., προπόνηση στις 08.00 και τους Γερμανούς που έμεναν δίπλα από το γήπεδο στις 09.00. Ζητήσαμε, επειδή μέναμε μακριά, να γίνει αλλαγή στις ώρες αλλά αρνήθηκαν. Εχουν, πλέον, πολύ κακή εντύπωση για τους Ελληνες και αυτό αντανακλά και στον αθλητισμό. Μόνοι μας πρέπει να ανεβάσουμε το επίπεδο. Τα αποτελέσματα φέρνουν την καταξίωση και την απαξίωση».
Οι εκπρόσωποι της γενέτειρας του αθλητισμού, τον τελευταίο καιρό, δεν χαίρουν εκτίμησης στο διεθνές αθλητικό στερέωμα. Η κακή εικόνα της Ελλάδος στο εξωτερικό έχει αντίκτυπο και στον αθλητισμό, έναν τομέα που δοξάζει τη χώρα. Τα οικονομικά προβλήματα έχουν κάνει τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να βλέπουν τους Ελληνες με απαξίωση. Τα προηγούμενα χρόνια, οι ελληνικές αποστολές γίνονταν δεκτές με ιδιαίτερη χαρά σε όλες τις διοργανώσεις. Τώρα, όπως μας λένε οι αθλητές, αντιμετωπίζονται στην καλύτερη περίπτωση με οίκτο και στην χειρότερη με καχυποψία. «Ιδιαίτερα σε αυτές τις χώρες, λόγω της εικόνας που έχει η Ελλάδα προς τα έξω, ακούνε για Ελληνα και αλλάζουν δρόμο. Φοβούνται ότι θα τους ζητήσουμε δανεικά», τονίζει ο Γιώργος Πετρέας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου